"โป้ง, ชิ, กา และ นา กลุ่มเด็กน้อย 4 คน ที่ถูกแก๊งค์ค้ามนุษย์ลักพาตัวไปเพื่อบังคับให้เป็นขอทาน พร้อมทั้งถูกทารุณกรรม โป้ง (เป้) ถูกตัดลิ้นด้วยมีดตัดต้นไม้จนพูดไม่ได้ ชิ (แบงค์) ถูกแทงจนตาบอดทั้งสองข้างด้วยไม้เสียบลูกชิ้น กา (โทโมะ) ถูกตบบ้องหูจนหนวก และ นา (มาริโอ้) ถูกทุบหัวจนกลายเป็นคนสติเลอะเลือนไม่เต็มเต็ง พวกเขาถูกแก็งค์ค้ามนุษย์ร่อนเร่ขอทานไปตามจังหวัดต่าง ๆ จนมาถึงกรุงเทพฯ ที่นั่นพวกเขาได้พบกับชายชราจีนที่มีชื่อว่า อึ้งเสี่ยวหงษ์ อาจารย์ผู้ทรงวิทยายุทธ์ผู้สืบทอดคนสุดท้ายแห่งพรรคจันทรา กับเด็กผู้หญิงชื่อ กอหญ้า (แก้ว) ซึ่งชายชราได้ช่วยเหลือทั้งสี่คนออกมาจากพวกแก๊งค์ค้ามนุษย์ และนั้นคือ วันแรกที่เด็กทั้งสี่ได้รู้ว่า "สุดยอดวิชากำลังภายในนั้นมันมีอยู่จริง"

เวลาผ่านไปสิบห้าปี โป้ง ชิ และ กา ได้รับการถ่ายทอดวิทยายุทธ์จากชายชราจีน ซึ่งพวกเขาเรียกว่า อาจารย์ พวกเขารวมตัวกันเป็นทีมนักฆ่า รับจ้างฆ่าคน และเพื่อการกลับมาล้างแค้นมาเฟียขอทาน ที่ลักพาตัวพวกเขามา ผ่านช่วงของเวลาล่วงเลยไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาถูกพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ กอหญ้าคิดในใจว่า โป้งชอบตน เนื่องจากกล่องลูกแก้วที่โป้งมอบให้ไว้แทนใจ แต่โป้งมิได้เอ่ยปาก หรือแสดงปฏิกิริยาต่อเธอแต่อย่างใด กอหญ้าไม่สามารถเก็บความในใจไว้ได้อีกต่อไปแล้ว และต้องการรู้ความจริงจากปากของโป้ง แต่โป้งกลับปฏิเสธว่า "กล่องลูกแก้วนั้นไม่ใช่ของตน!"

ในขณะเดียวกันโป้งได้รับว่าจ้างฆ่าน้องชายของพรรคสุริยัน เป็นสาเหตุให้หัวหน้าพรรคโกรธมาก และเมื่อสืบรู้ว่าคนที่ฆ่าน้องชายของตนคือ คนของพรรคจันทรา พรรคคู่อริที่เขาตามหามานานย้ายมาอยู่ที่เมืองไทยนั่นเอง ศึกการล้างแค้นครั้งยิ่งใหญ่จึงเกิดขึ้น แต่แล้วในที่สุด อาจารย์ และนาเพื่อนรักของพวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการลอบทำร้ายของพรรคมาร หน้าที่ในการปกป้องอาจารย์ และนา จึงตกเป็นของ โป้ง ชิ กา และกอหญ้า ทุกคนต่อสู้กับพรรคมารสุดชีวิต หมู่บ้านเล็ก ๆ อันแสนสงบกลายเป็นสนามประลองยุทธ์

เหตุการณ์ทั้งหมดจะลงเอยอย่างไร ใครจะเป็นกุญแจสำคัญที่ไขปริศนา กล่องลูกแก้ว ของ "กอหญ้า" การแก้แค้นอันสุดหฤโหดของพวกเขาจะสำเร็จหรือไม่ ฤาอธรรมจะเป็นฝ่ายที่กำชัยชนะบนโลกใบนี้!!

อะไรที่ผมเห็นใจ...หรือครับ มันคือบทภาพยนตร์.... หลายท่านคงทราบว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกดัดแปลงบท เมื่อปีที่แล้ว ที่เกิดปัญหากับ ฟิล์ม ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวละครในเรื่อง จนต้องถอด ฟิล์ม ออกและแก้ไขบท ทำให้หนังที่ผมได้ดูนั้นออกมาในแนวที่ค่อนข้างจะเกลี่ยบทไม่ดีเท่าไหร่ บางฉากมีหลุด เช่น ฉากพิมพ์หานามสกุล ตอนแรก พิมพ์เป็น อมรลักษณ์ พอ เสิร์ชหาข้อมูลได้แล้ว กลับกลายเป็น ลักษณ์อมร ซะอย่างนั้น หรือคาแรคเตอร์ของ นางเอกของเรื่อง คือ แก้วที่มีวิชาตัวเบา กลายเป็นว่าทั้งเรื่องไม่มีการใช้วิชาที่ตัวเองมีแก้ไขสถานการณ์แต่อย่างใด .

ฉากการต่อสู้ ที่ต้องใช้ CG บางฉากทำให้ผมนึกถึงหนังจีนในอดีต ซึ่งออกตัวก่อนว่าผมค่อนข้างจะนิยมในหนังจีนเมื่อยุคเฟื่องฟูพอสมควร นั้นคือเรื่อง มังกรหยก หยกก๊าหว่า... แต่ขอยกย่อง ฉากต่อสู้ระหว่าง ไอ้หนวก กับ ไอ้ใบ้ ที่ทำออกมาได้ตรงกับชื่อเรื่องที่สุด นั้นก็คือการต่อสู้ ด้วยมือและเท้าเปล่า นี่ล่ะครับที่เขาเรียกว่า กังฟู .......

ที่ผมว่าเห็นใจเรื่องบท ยังไม่จบครับ คือตัวละครบางตัว อยากจะให้ตาย ก็ตายซะอย่างนั้น ง่ายมาก และใจจริง ผมกลับรู้สึกว่าพรรคสุริยัน มันน่าจะเป็นคนจีนหรือย่างน้อยก็ญี่ปุ่น ไม่น่าจะเป็นฝรั่ง แต่อย่างใด และด้วยความที่ฉากต่อสู้ต่างๆ เน้น CG เป็นหลักทำให้ บรรดาสตันท์ทั้งหลายงานนี้ เจ็บตัวน้อยกว่าเรื่องอื่นๆ

และที่ขาดไม่ได้....ก็คือ เพลง เพราะถ้าเป็นหนังของค่าย RS แล้ว ไม่มีเพลง สงสัยจะไม่ผ่านเฮียแน่ๆ

ผมชอบฉากเปิดเรื่องที่เป็นช่วงที่เด็กเล่น ดูมีอารมณ์ของหนังแบบที่อยากให้เป็นดีครับ สามารถทำให้เรารู้สึกกลัวกับการที่เด็กหายไปแล้ว จะกลายเป็นเหยื่อของพวกมิจฉาชีพ.... เด็กๆทั้ง 4 เล่นได้อย่างดี โดยเฉพาะ น้องผมฟูที่เล่นเป็นมาริโอ้ตอนเด็ก ดูเด่นที่สุด

การแสดงของนักแสดงนำ..... แก้ว FFK กอหญ้า ... เธอมาเพื่อค้นหาความรักอย่างเดียว และมีความฝันในการเป็นนักร้อง เป้ อารักษ์ โป้ง ... เป็นใบ้ ตัวเดินเรื่องที่นำเราเข้าสู่ขบวนการค้ามนุษย์ ดูมีมิติและบทที่ค่อนข้างหลากหลาย แบงค์ แบล๊ควนิลา ชิ ... ตาบอด พี่ใหญ่และผู้เสียสละที่มีคาแรคเตอร์เดียว...... โทโมะ การ์ ... หูหนวก หนุ่มน้อยผู้แสนดี มองโลกในแง่ดี แอบชอบนางเอก จึงมีแค่มิตินี้ที่แสดงออกมาเท่านั้น มาริโอ้ นา ... เด็กพิเศษที่มีปัญหาทางสมอง ทำได้ดีครับ แม้บทจะไม่ช่วยอะไร แต่เขาก็สามารถแย่งซีนได้เสมอ แม้ปัญหาที่หนังหยิบมาเป็นต้นเรื่อง จะมีคนในสังคมส่วนน้อยที่สนใจและระมัดระวัง แต่ดูเหมือนผู้ใหญ่ในบ้านเมืองจะไม่ค่อยสนใจแก้ไขเท่าใดนัก ผู้เป็นพ่อและแม่ก็ได้แต่ต้องคอยระวังลูกน้อย ไม้ให้ตกเป็นเหยื่อ เพราะคงไม่มีใครโชคดีในความโชคร้ายที่ได้กลับมาพบหน้าครอบครัว เหมือนตัวละครในเรื่อง........

วิจารณ์โดย สมชาติ